Trzymał w ręku Europę, natchnął intelektualistów i poetów, rozpalał dusze połowy kontynentu, ale był znienawidzony przez drugą połowę; był żołnierzem, generałem, politykiem i wreszcie cesarzem. Kim więc był Napoleon Bonaparte? ?
Od włoskiego do francuskiego: pierwsze kroki żołnierza
Napoleon Bonaparte urodził się w Ajaccio na Korsyce, w In 15 sierpnia 1769. Korsyka została właśnie włączona do dziedzictwa króla Francji, ale aż do poprzedniego roku wyspa była pod kontrolą Genui; Napoleon urodził się zatem w rodzinie, w której aktualnym językiem był włoski!
Dorastając pod francuską flagą, Napoleon rozpoczął karierę wojskową, która zabrała go z włoskich wybrzeży w kierunku Paryż gdzie młody podoficer armii zamierzał ją zadowolić wielka ambicja.
w momencie wybuchu rewolucja Francuska (1789), który położył kres staremu monarchicznemu reżimowi, Napoleon brał udział w armii nowo narodzonej Republiki Francuskiej, wykazując przedwcześnie rozwinięty talent wojskowy podczas oblężenia Tulon gdzie pomimo niesprzyjających warunków udało mu się wypędzić rojalistów i Anglików który chciał, aby rewolucyjny ideał upadł. Ten wyczyn przyniósł mu galony „generał brygady ”.
Pierwsze sukcesy militarne: kampanie egipskie
Po zakończeniu zaciekłego rządu Robespierre (1794) młody generał popadł w niełaskę za swoje sympatie polityczne, ale powrócił na scenę, gdy jego przyjaciel Paulo Barras w 1795 powierzył mu zadanie stłumienia awanturników, którzy chcieli powrotu króla.
W 1796, w wieku 27 lat, został wysłany do front włoski zatrzymać armie austriackie którzy zagrozili granicom Francji, aby zakończyć republikę; była długo oczekiwaną okazją: z niewielką armią liczącą 38 000 ludzi Napoleon podjął się niesamowita i nie do pomyślenia przygoda podboju szybkie zmuszenie armii austro-piemonckich do ucieczki i Złapać za kilka lat z całych północnych i środkowych Włoch.
W tamtych czasach wielu włoskich patriotów widziało w Napoleonie długo oczekiwanego wyzwolicielale jego oczekiwania, że ujrzy Włochy wolne od obcego ucisku, zostały wkrótce rozwiane.
Po niezliczonych plądrowanie dóbr i dzieł sztukiNapoleon powrócił do Francji jako zdobywca.
Rok po powrocie do Francji, w lipcu 1798, Napoleon był… gotowy na nowe wyzwanie i chcąc naśladować wyczyny Aleksandra Wielkiego na Wschodzie, został mianowany przez rząd republikański wyjazd do Egiptu wypędzić zaciekłych angielskich wrogów.
Wylądował w Afryce, szybko pokonał mamelucy (tureckie milicje, które rządziły Egiptem) w Bitwa o piramidyale jego sukcesy zostały udaremnione przez angielskiego admirała Horacio Nelson który zniszczył flotę francuską i zablokował Napoleona na kontynencie.
Odcięty, Napoleon następnie wstąpił do Syrii, ale jego misje zostały zakłócone przez niestabilną sytuację w jego ojczyźnie. Pokryty honorem i sławą, Napoleon wtedy postanowił wrócić do domu, aby w końcu przejąć całą władzę.
zdobycie władzy
Po triumfalnym powrocie Napoleon został okrzyknięty przez ludzi jednym z najwspanialszych trzech konsulów który sprawowałby władzę we Francji. Postać Napoleona była jednak bardzo ciężka i w krótkim czasie, pomimo utrzymywania instytucji republikańskich, m.in dyktatura dowodzony przez francuskiego generała.
Aby wzmocnić siłę państwa, Napoleon wdrożył serię reformy który miał na celu scentralizować jak najwięcej władzy w rękach rządu centralnego, czyli samego!
Jeśli z jednej strony zostało zdefiniowane jako społeczeństwo burżuazyjne oparte na zasadach oświecenia, a zatem z drugiej wolność prasy została zakazana i wszelkie formy sprzeciwu wobec nowego rządu.
Imperium i wojna w Europie
W 1804 r., u szczytu swej potęgi, Napoleon koronował się na cesarza Francji: symbolem potęgi napoleońskiej był fakt, że Tataktóry zwykł umieszczać na głowie koronę władcy, aby symbolizować boską aprobatę dla ceremonii, był zdegradowany do zwykłego widza!
Sam Napoleon włożył koronę na głowęwypowiadając słynne zdanie: „Bóg dał mi i biada każdemu, kto mnie zabierze!”
Nagrodzony niemal absolutną mocą, Napoleon zwrócił się przeciwko zagranicznym wrogom, rozpoczynając niepowstrzymaną jazdę: Austria, Królestwo Neapolu, Prusy ORAZ stany niemieckie Byli wielokrotnie pokonywać wojskowego geniuszu francuskiego stratega, a po każdym zwycięstwie Napoleon umieszczał bliskiego krewnego lub zaufanego człowieka odpowiedzialnego za obszar.
Bitwy jak te z Marengo, Austerlitz i Ulm zasłynął mistrzostwem, z jakim cesarz poprowadził swoje wojska zdominować znaczną część Europy. Jedynym wrogiem, który pozostał, była Anglia, morska potęga, która ponownie z admirałem Nelsonem zmiotła francuskie okręty w Trafalgar w 1805 (gdzie zmarł jednak sam Nelson).
Upadek Napoleona
Odurzony swoimi zwycięstwami Napoleon wydawał się niezwyciężony. Jego nieugaszone pragnienie podboju pchnęło go naprzeciw niezmierzonej… Imperium Rosyjskie (który również był jego sojusznikiem).
Nie mogąc konkurować z Francuzami na poziomie wojskowym, Rosjanie generała Kutuzów wdrożyła strategię „spękana ziemia„, niszcząc pola i miasta, aby zwabić Napoleona w serce rozległego terytorium Rosji.
W rzeczywistości Kutuzow powiedział, że kiedyś mroźna zima Żołnierze francuscy znaleźliby się w szczerym polu, bez zapasów i odzieży odpowiedniej na tak niskie temperatury. Tak się stało i Napoleon został zmuszony do desperacki odwrót kosztowało to życie prawie całej jego armii.
Wrogowie generała (cudzoziemcy i Francuzi) natychmiast wykorzystali moment słabości pokonanego cesarza i rozpętali serię buntów, w których Napoleon został pokonany Lipsk przez obce mocarstwa, które przywróciły monarchę na tron francuski i ograniczyły Napoleona do wyspy Elba (Toskania).
Ostateczny upadek i początek mitu
Zmęczony, rozczarowany i prawie bezradny Napoleon wciąż zdołał uciec z Elby i szybko doszedł do siebie (tzw. „Sto dni Napoleona”), wydawało się, że w pewnym momencie jest w stanie odzyskać władzę.
Ostateczna porażka waterloo (18 czerwca 1815 r.) zakończył jednak grę na dobre i przyszedł teraz były cesarz zesłany na atlantyckiej wysepce Święta HelenaGdzie zmarł w 1821 r..
Wyczyny Napoleona, bohatera, który mimo skromnych początków wspiął się na szczyt Europy, odbiły się szerokim echem wśród artystów i intelektualistów: Alessandro Manzoni kiedy usłyszał wiadomość o swojej śmierci, napisał: 5 maja (Dzień Wyjazdu Generała), wiersz upamiętniający wielkość człowieka, posiadającego mocne i słabe strony, który wziął historię za rękę i zmienił ją na zawsze.
ŹRÓDŁO: warkocze; „Wiedza historyczna” autorstwa Bernardiego-Guarracino.
CHCESZ NADAL ZNAĆ NAJWIĘKSZE W HISTORII? PRZECZYTAJ O LORENZO IL MAGNIFICO I LEONARDO DA VINCI!