Sztuczki i taktyki wojenne: Oto wiele sposobów na wygraną w bitwie

Jeżozwierz o bardzo prostych piórach: wyglądał jak „Falanga Macedońska”, formacja wojskowa rozsławiona w IV wieku p.n.e. przez wodza Aleksander Wielki. Był to oddział żołnierzy idących obok siebie, w równoległych szeregach, niosących okrągłą tarczę i bardzo długą włócznię, nisko w przednich rzędach i wysoko z tyłu, tak że cała grupa przybrała postać jeżozwierza gotowego do pokonania wrogowie. Jest to jedna z wielu formacji bojowych przewidzianych przez „taktykę wojskową”: genialne pomysły opracowywane przez wieki w celu rozmieszczenia żołnierzy, czasami naśladujące świat zwierząt.

Inny przykład pochodzi ze starożytnego Rzymu, gdzie użyto „żółwia”, formacji obronnej inspirowanej pancerzem żółwia. Tutaj także żołnierze poruszali się w sposób zwarty, trzymając prostokątne tarcze, którymi również okrywali się nad głowami, tworząc ochronną powłokę.

ROZCZAROWANIE

Od czasów starożytnych wiele taktyk miało na celu „oszukanie” wrogów. Chiński traktat średniowieczny trzydzieści sześć sztuczek na przykład sugerował: „aby wróg uwierzył, że jest coś, podczas gdy w rzeczywistości nie ma nic”. Być może zorganizowanie udanego odwrotu lub wysłanie oddziałów, aby wyglądały na liczniejsze.

W tym celu przywódca nocy Czyngis-chan (1162-1227) kazał każdemu ze swoich ludzi trzymać kilka pochodni, podczas gdy w ciągu dnia przywiązywał do koni „marionetkowych żołnierzy”. Podczas II wojny światowej Brytyjczycy rozmieścili fałszywe nadmuchiwane czołgi, korzystając również z pomocy iluzjonisty w Afryce, który „zaciemnił” port Aleksandrii, skłaniając niemieckie samoloty do ataku na dobrze zbudowany fałszywy port.

Czasami jednak najlepsza taktyka „poddaje się” niezwyciężonemu wrogowi: klimat. Na przykład „złej pogody pech” uderzył Napoleona w 1815 roku pod Waterloo, gdzie przegrał decydującą bitwę z powodu deszczu. Spowalniało to manewry francuskiej artylerii (przeciwko Brytyjczykom) i uniemożliwiało taktykę „uderzenia strzałów”, w której kule armatnie musiały odbijać się przed rykoszetowaniem od wrogów, co jest niemożliwe na błotnistym terenie.

ZALETY POSTĘPU

Dziś, wraz z postępem technologicznym, spełniło się stare marzenie każdego stratega: szpieguj i atakuj wroga bez ryzyka trafienia. Nowe zautomatyzowane środki, takie jak drony, pozwalają wojsku pozostać przed komputerem, tak jak w grze wideo.

Ale taktyka z przeszłości nie przeszła na emeryturę: na przykład siły policyjne nadal używają rzymskiego żółwia i chociaż niektóre kraje, takie jak USA i Chiny, rozwijają roboty-żołnierzy science-fiction, wielu żołnierzy kontynuuje naukę tej taktyki. od razu. Z drugiej strony, w walce, jak w życiu codziennym, siła nie wystarczy, aby wygrać, ale liczy się inteligencja.

SŁOWNIK: STRATEGIA CZY TAKTYKA?

Wojskowa „taktyka” jest często mylona z „strategią”, ale te dwa wyrażenia odnoszą się do różnych koncepcji. Pierwszy faktycznie dotyczy sposób organizowania i przemieszczania żołnierzy na polu bitwy jako strategia chodzi o wojnę jako całość (od dostaw do stosunków dyplomatycznych).

TAKTYKA „SPORTOWA”

Atak i obrona: to główne działania każdej armii i dotyczy to sportu, na przykład piłki nożnej, gdzie istnieją taktyki (lub „schematy”) przydatne do obrony lub odwrotnie, do narzucenia samej gry. Z jednej strony jest na przykład „piłka”, która widzi drużyny zamknięte w obronie, aby odsłonić przeciwnika i uderzyć go w „kontratak”, a z drugiej strony „tiki-taka”, wyrażenie co wskazuje na długie posiadanie piłki, które ma sprawić, że rywale wybiegną „pusto”, aby ich zmęczyć. Poszczególne moduły, takie jak 4-4-2, 4-3-3 czy 3-4-3, dotyczą rozmieszczenia graczy na polu, podobnie jak formacje używane przez żołnierzy w bitwie.

Dodaj komentarz