Co za tajemnica, ci Etruskowie! Cywilizacja, która rozwinęła się głównie w Toskanii i Lacjum, ale poszła znacznie dalej i utrzymywała stosunki ze wszystkimi wielkimi narodami tamtych czasów. Ludzie, którzy wciąż reprezentują jedna z największych niewiadomych dla uczonych, którzy od dawna próbują zrozumieć swoje pochodzenie, proweniencję, język, obyczaje. Niektórzy twierdzą, że są rdzennymi mieszkańcami, inni twierdzą, że pochodzą z Anatolii. Jedno jednak historycy są pewni: Etruski były uważane za równe mężczyznom.
Autonomiczna, wyemancypowana i pod wieloma względami nowoczesna Etruska uczestniczyła w życiu społecznym i publicznym. Nie tylko. Bardzo dbał o swoje ciało i jego urodę, do tego stopnia, że aby je uwydatnić, stworzył prawdziwą sztukę.
Jak Etruska zadbała o swoje ciało?
Etruska była wyrafinowana, nawet w sztuczka. Choć w tamtym czasie niektórzy historycy, żeby się tak wyemancypować, uważali to za „nieprzyjemne”, w rzeczywistości było to eleganckie. O elegancji świadczy również sam makijaż, bardzo lekki i stonowany. Używali kosmetyki i perfumy, maści pochodzące z Egiptu, Syrii i Fenicji; stosowali maseczki w przypadku cery tłustej, złożone z mąki jęczmiennej, soczewicy i skorupek jaj, zmieszanych z miodem, narcyzem, żywicą i skrobią.
Dla ciała mieli prawdziwe akcesoria. wykorzystali mnie sytuacja, rodzaj wiader, w których znajdowała się woda, do której dodawano mydła z popiołu i gliny; oczyszczono je olejkami na bazie rozmarynu i szałwii. Aby usunąć niechciane włosy, mieli pinceta podobne do współczesnych; „oczyszczacz do paznokci” i „czyścik do uszu” do oczyszczenia paznokci i uszu. Używano balsamów i maści (arybolloi, lekitoi, pyxes, askoi itp.) o bardzo pięknych kształtach i zwierzętach, które symbolizowały: łabędzie, kaczki, jelenie, a czasem popiersia i głowy samic. Dodatkowo drewniane pudełeczka z makijażem do „kolorowania” policzków.
Kiedyś nosiły Etruski pierścionki na palcach rąk i nóg. W niektórych towarach pogrzebowych dziesiątki słoików, przybory do używania kosmetyków, grzebienie kostne, lusterka, pęsety, łyżeczki, szpatułki, mieszadełka do mieszania i nakładania kosmetyków, bąbelki (pojemniki na perfumy do zawieszania na szyi), spinki do włosów, kolczyki, bransoletki, odżywki i nie tylko. W Vulci znajduje się grobowiec zwany „Grobem Wizażystki”, pochodzący z III wieku p.n.e., w którym znajduje się laghinos (długa waza w kształcie butelki, którą napełniano winem przy okazji procesji i uroczystości religijnych), następnie nożyczki, łyżki, szpatułki itp.
Czym była Cista, Etruscan Beauty Kit
Torbiel była zestaw kosmetyczny Etrusków. zawierało wszystko, czego potrzebujesz do zewnętrznego piękna. Często miał kształt cylindryczny, z powłokami z brązu, kości słoniowej, skóry, złota i srebra. Cist był produkowany głównie w Praeneste (obecnie Palestrina), w Lacjum. Kobiety niosły w nim lustra, skórzane torby z piaskiem zmieszanym z olejem do oczyszczania skóry; następnie biżuteria, przedmioty z kości i kości słoniowej, wróżki kosmetyczne, kosmetyczki. Torbiel zawsze była częścią dóbr pogrzebowych kobiety i określała jej klasę społeczną.
Lustro
Wśród damskich akcesoriów ważną rolę odgrywało lustro. Zwykle jest zgłaszany na odwrocie sceny z mitologii greckiej lub życia codziennego, czyli motywy greckie zmieszane z Etruskami. Dekoracje dotyczyły scen miłości i płodności, makijażu i ubioru. Zwierciadło tworzył płaski, lekko wypukły dysk, na którym odbijająca powierzchnia była wykonana z brązu, a czasem ze srebra; tył miał wygrawerowane przedstawienia. Rękojeść może być również z brązu, drewna, kości lub kości słoniowej. Etruskowie byli wielkimi producentami luster do tego stopnia, że przedmioty te szybko stały się typowe dla ich rzemiosła. Były warsztaty specjalizujące się w produkcji luster, jak w Volterrze i Chiusi.
Kolor skóry, oczu i ust
Etruskowie mieli balsamy zawierające rodzaj podkładu do twarzy i ramion, wykonane z gliny, ziemi ochry i talku połączonego z małymi dawkami tłuszczu zwierzęcego. Aby podkreślić biel skóry, twarz została spryskana zrobić clusinum (orkisz uprawiany w Chiusi), bardzo drobna mąka w proszku. Do brwi użyto „czarnej lampy”, złożonej z węgla drzewnego z kości i tłuszczu zwierzęcego; Wykorzystano go również do konturu oka.
Cienie składały się z barwników mineralnych i roślinnych, zmieszanych z substancjami tłuszczowymi. Modny był kolor różowy (uzyskany z płatkami róż), zielony (z malachitem) i przede wszystkim żółty (z kwiatami szafranu), które nakładano na powieki. Na usta zastosowano jaskrawą czerwień, pozyskiwaną z ziemi zwanej miltonem lub przez nałożenie czerwonej pasty na bazie cynobru i łoju.
Włosy i fryzury etruskich kobiet
etruski kobiety ufarbowali włosy. Siwiejące z wiekiem włosy farbowano związkami dziurawca, szałwii i soczewicy. Ale zarówno kobiety, jak i mężczyźni uwielbiali nosić blond lub czerwone pasemka, które często kontrastowały z ciemnymi brwiami i czarnym makijażem wokół oczu. Aby rozjaśnić włosy, używali octu z mastyksem lub olejem z pigwy i soku z ligustru. Do wybielania włosów Etruskowie używali ługu, płynnego roztworu na bazie popiołu i wody. Ponadto do włosów szeroko stosowano olejki i maści sprowadzane ze Wschodu. Najgorętsze fryzury to: włosy podzielone na dwa duże pasma i zebrane za głową w długi warkocz lub dwa opadające na klatkę piersiową. Albo włosy zebrane w trapezowe kształty. Długie kępki czasami przytrzymywano igłami i bruzdami lub zbierano na karku w bułeczki. Albo jeszcze frędzle i długie włosy zebrane w warkocz z tyłu, z dwoma małymi warkoczami opadającymi po bokach twarzy. Spinki do warkoczy wykonywano ze złota, srebra, brązu, czasami używano diademów i fibul z wyrafinowanymi zdobieniami. Aby wyszczuplić sylwetkę, kobieta mogła nosić tutulus, kapelusz z wysoką kopułą (według uczonych średni wzrost Etrusków wynosił około 155 centymetrów). Ale kobiety mogły również nosić krótkie włosy związane w czapkę (sakkos) lub zawiązane na szyi (krobylos) wstążkami, czasem z lokami wokół twarzy. Albo nosili włosy z przedziałkiem pośrodku, przytrzymywane anademem, czyli prostą opaską, lub z kosmykami tkanymi falami (melonenfrisur).
Perfumy, pojemniki na perfumy, kosmetyki i esencje
TEN pojemnik na perfumy (aryballoi ORAZ alabaster) były ceramiczne (lub alabastrowe, jeśli zostały wyprodukowane w Volterze) i zawierały pachnącą maść (żelazo), który otrzymano przez zmielenie korzenia irysa macerowanego w zimnym oleju. TEN posiadacz maścipodobnie jak Lidiazawierał bakkariskosmetyk do twarzy skomponowany z ekstraktu z róży i olejku z malwy.
Wśród najbardziej poszukiwanych perfum były cypr, szafran, cynamon, cynamon, aloes, drzewo sandałowe, bergamotka, lawenda, sosna. O zapachy bardziej popularne i tańsze, takie jak miotła, sosna i mirt, zachowały się w alabastrowych pojemnikach z Volterry. Niektóre zapachy zwierzęce, takie jak kasztan i piżmo, były również używane jako afrodyzjaki. Najbardziej poszukiwaną esencją była ambra, bardzo droga.
ŹRÓDŁA:
- Camporeale G., Etruskowie. historia i cywilizacjaUtete, 2015
- D’Aversa A., etruska kobietaClaudiana, 1985
- Echo U., historia pięknaBompiani, 2004
- Cesarisa R., Makijaż i piękno w starożytnościSylaby, 2019