sen o Beppe Fenoglio miał stać się pisarzi udało mu się. Jego dusza opierała się na szacunku i solidarności, dlatego walczył. W ciężkim życiu, jak w jednej ze swoich powieści, Beppe z pasją mierzy się z epoką historyczną, porażkami, rozczarowaniami, by z prostotą i wiążącą precyzją malować ludzką naturę.
ŻYCIE I STUDIA
Beppe Fenoglio urodził się w Albie w 1 marca 1922 a atmosfera Piemontu wita Cię swoim Langhe, zarówno w studio, jak i na letnich wakacjach spędzonych przez krewnych na wzgórzach San Benedetto Belbo i Murazzano.
W Liceo-ginnasio Beppe spotkał dwóch wielkich profesorów odniesienia: profesora historii i filozofii Pietro Chiodi i włoskiego profesora Leonardo Cocito, o antyfaszystowskim duchu. Po ukończeniu szkoły średniej Fenoglio zapisał się na Wydział Sztuk Pięknych w Turynie, ale w 1943 opuścił go, by uczęszczać na kurs wojskowy jako oficer. Doskonale zdajemy sobie sprawę z mrocznego i niebezpiecznego okresu historycznego tamtych lat pod faszystowskim reżimem dyktatorskim, w środku II wojny światowej. Beppe Fenoglio wybierz partyzanta Ruchu Oporu, spotykając się także ze swoimi mentorami, nauczycielami ze szkół średnich.
Po długim okresie porażek, ucieczek i izolacji akcja partyzancka pomaga w wyzwoleniu terytorium i rodzinnego miasta, o czym Fenoglio opowie historie i emocje w Dwadzieścia trzy dni miasta Alba. Po powrocie do życia cywilnego doświadczenie partyzanckie będzie towarzyszyć Beppe Fenoglio w jego opowiadaniach i powieściach przede wszystkim. Johnny partyzantz którego powstał tytułowy film w reżyserii Guido Chiesy.
ANGIELSKI I ANGIELSKI
Beppe Fenoglio od najmłodszych lat odkrywa szczegół predyspozycje do języków, zwłaszcza angielski. Oprócz miłości do literatury po drugiej stronie Kanału, zanurzył się także w stylu angielskim, powracając do Cromwella i kalwińskiego rygoru.
Już przed wybuchem wojny zaczął tłumaczyć, natomiast w czasie konfliktu zdołał przekazywać komunikaty z Partii Oporu armii angielskiej. W 1947 roku, po wojnie, dzięki znajomości języka zatrudnił go w winnicy jako korespondent zagraniczny; więc udaje mu się połączyć dwa światy, które kocha: angielski duch i zakorzeniona pasja jego ziem. Ciekawostką językową jest to, że Beppe nie tylko opanowuje język angielski, ale także tworzy z nim swój własny język. Łączenie dialektu włoskiego, piemonckiego i gramatyki angielskiej, wymyślić język z którym pisał swoje pierwsze szkice tekstów i opowiadań. Uczeni nazywają ten język Fenglishlub Fenglese. A diatryb do publikacji było niemało, gdyż większość z nich miała miejsce po ich przedwczesna śmierćw wieku 41 lat z powodu poważnej choroby.
„ZA CHMURAMI”
Wielka pasja do języka angielskiego jest obecna we wszystkich formach sztuki, od literatury po kino. W szczególności Fenoglio ma obsesję na punkcie przeboju swoich czasów, zawartego w słynnym filmie Czarnoksiężnik z krainy Oz z 1939 roku. Piosenka, o której mowa to Nad tęczągłówny temat powieści, a także oryginalna inspiracja do książki, którą Fenoglio chciałby zatytułować Daleko za chmurami. Wybór tytułu staje się wtedy sprawa prywatnamimo to muzyka jest zawsze obecna w myślach bohatera, zwolennika Miltona, zwłaszcza między stronami miłości między nim a Fulvią.
AUTOPORTRET
W powieści A Private Affair Fenoglio opisuje siebie zarówno temperamentem, jak i fizycznie poprzez bohatera.
„Milton był brzydki: wysoki, chudy, przygarbiony. Jego skóra była gruba i bardzo blada, ale zdolna do pociemnienia przy najmniejszej zmianie światła lub nastroju. W wieku dwudziestu dwóch lat miał już dwie silne, gorzkie zmarszczki po bokach ust, a jego czoło było głęboko wyrzeźbione z nawyku ciągłego marszczenia brwi. Jego włosy były brązowe… W swoim posiadaniu miał tylko oczy, smutne i ironiczne, twarde i niespokojne, które mniej przychylna dziewczyna uznałaby za coś więcej niż godne uwagi. Miał długie, chude nogi kucyka, co pozwalało mu na wyprostowany, szybki i opanowany krok.
W rzeczywistości Beppe Fenoglio, człowiek małomówny i zamyślony, nie poprzestaje jednak na odpowiednim momencie, by wyrazić siebie pomimo lekkiego dławiący się. Gra z przyjaciółmi w piłkę nożną, kocha muzykę i świetnie śpiewa. Jego styl życia, podobnie jak styl życia pisarza, jest prosty i obiektywny w mówieniu: „czystość w mowie, ścisłość w słowach”.
WAŻNI PRZYJACIELE
Oprócz dwóch nauczycieli szkół średnich, Pietro Chiodi i Leonardo Cocito, którzy kierują Beppe Fenoglio do kultury, myśli i działania, nawiązuje trwałą przyjaźń z teologiem i filozofem Don Natale Bussi, mimo że Beppe jest absolutnie świecki. Kiedy teksty Fenoglio zaczęły krążyć w świecie literackim, pojawiło się wiele krytyki; ale duży Italo Calvino zakochuje się w nim i bierze go pod swoje skrzydła. Ceni ją i proponuje wydawcom takim jak Einaudi, którego jest także tłumaczem. Między wzlotami i upadkami publikacji w życiu jest niewiele. Większość z nich wyjeżdża pośmiertnie do Garzanti. Oprócz Calvino Fenoglio wspierają także inni pisarze: Moravia, Vittorini, Gian Battista Vicari i Anna Banti.
MIŁOŚĆ I MAŁŻEŃSTWO
Uczucia, które Beppe do niego czuje, to nie tylko przyjaźń Benedetta Ferrero, znany wszystkim jako Mimma, w której jest zakochany. Tak bardzo, że zainspirowała się nią do postaci Fulvii w książce sprawa prywatna. w rozmowie z Republika„Mimma” Ferrero opowiada, jak znali się odkąd byli nastolatkami, w czasie wojny, kiedy Beppe zabiegał o nią, pisał do niej listy i wręczał jej album Nad tęczą, którego słuchali razem z gramofonem. Mimo to dla niej jest zawsze i tylko jedna przyjaźń, którą wspomina z uśmiechem.
W marcu 1960 r. Beppe poślubia Lucianę Bombardi a po roku urodziła się ich córka Margherita, dla której Fenoglio jest kochającym i troskliwym ojcem. Niestety choroba dotarła już do płuc nałogowego palacza Fenoglio i w krótkim czasie się pogarsza. Przyjęty do szpitala w 1963 roku, opuszcza córkę Margherita ostatnie słowa pisemny:
„Witaj na zawsze, moja droga Ito, każdego ranka w twoim życiu będę cię pozdrawiać, moja ukochana córko. Dorastasz dobrze i pięknie, mieszkasz z matką i dla swojej matki, a czasami ponownie czytasz słowa swojego ojca, który tak bardzo cię kocha i wie, że wciąż jest w tobie i dla ciebie. Pójdę za tobą, zawsze będę cię chronił, moje ukochane dziecko, i nigdy nie myśl, że cię opuściłem. Twój ojciec».
Źródła:
- Beppe Fenoglio: Życie – Ośrodek naukowy „Beppe Fenoglio”
- Historia Fenoglio: oto kim był zwolennik Beppe – Republika
- Ja, ukochana Fulvia Beppe, opowiem o mojej Prywatnej Sprawie – Republika