Emanuele Sansone, Serafino Lascari, Giuseppe Letizia, Giuseppe i Salvatore Asta, Giuseppe Di Matteo, Nicholas Green, Michele Fazio… Lista nie ma końca. Może ich nazwiska nie są zapisane w żadnych podręcznikach historii nigdy ich nie słyszałeś ale co 21 marca są odczytywane na ulicach i placach miasta we Włoszech z okazji Narodowy Dzień Pamięci i Zaangażowania.
To są imiona ponad ośmiuset dzieci zabitych przez mafię. Dzieci, które odwracają się na bok osoba dorosła będąca celem przestępczości zorganizowanej lub zabity przez zemsta rodzinna a nawet w trakcie atak. Dzieci, które chodziły do szkoły, które pasjonowały się piłką nożną lub tańcem, ale które miały nieszczęście znaleźć się w środku strzelaniny lub zobaczyć coś, czego nie powinny.
Postanowiliśmy opowiedzieć historię niektórych z nich: dzieci takich jak ty, które na zawsze opuściły stół pusty.
UTRACONE ŻYCIA
Domenico GabrieleJedenastolatek Dodò z Crotone był jednym z tych dzieci «żywych, hojnych, szalonych na punkcie piłki nożnej». W szkole radził sobie tak dobrze, że wyśmiewali go nazywając go „kujonem”. Ale dla Domenico Gabriele ważne było bycie po właściwej stronie.
Nawet w jego mieście nie wszyscy byli tacy jak on.
dront słyszałem o „tych tam” jej rodziców, ale nigdy bym sobie nie wyobrażał, że zobaczę ich twarzą w twarz. Jego życie zakończyło się na boisku piłkarskim, na którym „zamiast piłki leciały w powietrzu kule” przeznaczone dla filii „Ndrangheta”. Niestety, jeden trafił Dodo.
Również Annalisa podczas miał nieszczęście być w złym miejscu. Kochała Neapol i jego okolice «Widelec» ale marzył o przyszłości z dala od rodzinnego miasta. Inteligentna dziewczyna, „która miała szeroko otwarte oczy, aby zrozumieć, co się wokół niej dzieje i od najmłodszych lat zadawała sobie wiele pytań”.
Zastanawiała się, dlaczego jej kuzynka Luisa została zmuszona do pracy w ukryte laboratorium w piwnicy. Zastanawiała się, dlaczego nikt nic nie zrobił dla tych dzieciaków, które przedwcześnie opuściły szkołę. Pytania pozostały bez odpowiedzi, ponieważ pewnego popołudnia, czternaście lat temu, jego życie zakończyło się w jego sąsiedztwie, niewinna ofiara rozliczenie między klanami. Młoda Camorra podczas klanowej wymiany ognia, zrobił sobie tarczę z ciałem dziewczyny.
Historia Józefa ORAZ Salvatore Asta, dwa bliźniaki. „Jeden jasny i kręcony, drugi z grubym ciemnym bobem”. Mieli też starszą siostrę Margheritę.
Dzieci lubią wiele innych, mają szczęście, bo mieszkały w Erice, piękne miasto blisko morza. Niestety, na wyspie, na której ci, którzy walczą z mafią, po prostu wykonują swoją pracę, żyją pod ochroną ludzi z eskorty.
O 2 kwietnia 1985 Giuseppe i Salvatore chodzili z matką do szkoły. Po drodze mały samochód zderzył się z samochodem zastępcy prokuratora Trapani. Carlosa Palermo, który był w sycylijskim mieście od pięćdziesięciu dni i otrzymał już kilka gróźb. Było tuż po 8:03, kiedy samochody sędziego i jego eskorta pędziły wzdłuż prostej Pizzolungo. Chwila, jedno kliknięcie i eksplodowało bomba samochodowa położony przy drodze prowadzącej z Pizzolungo do Trapani. Mały samochód służył jako tarcza dla samochodu asystenta prokuratora, który został tylko ranny. W eksplozji zginęła kobieta i dwoje dzieci. mieli 6 lat.
PRZECZYTAJ TAKŻE: Ważne osoby | Kim był Peppino Empastato?
Historia Giuseppe Letizia jedno z pierwszych dzieci zabitych przez przestępczość zorganizowaną.
„Cóż, trochę dzikie. Kiedy nie był w szkole, można go było znaleźć na polach” lub słuchać Plácido, a młody korleański związkowiec kto miał nazwisko? Rizzotto.
W Corleone po szkole spędziła życie na wsi, pomagając dziadkowi. Również tego dnia poszedł z owcami na pastwisko, ale w drodze do domu zauważył trzech mężczyzn ciągnących człowieka, a następnie zabijających go. Na własne oczy widział śmierć Placido. A jak dziecko może znieść takie okrucieństwo? Kiedy wrócił do domu, miał taką gorączkę, że musiał zabrać go do szpitala, gdzie wciąż przywoływał imię Plácido zabitego przez Luciano Liggioporucznik Michele Navarra, szef Corleone i dyrektor tego szpitala. Józef stał się niezdarny świadek i został zabity zastrzykiem w wieku 12 lat. Był rok 1948.
Nie można zapomnieć imienia Nadia Nencioni. Mieszkała w jednym z tych starych budynków we Florencji, niedaleko jednego z najsłynniejszych muzeów na świecie, Uffizi. Jedno z tych miejsc, do których nawet nie wyobrażasz sobie, że przybędzie mafia. miejsce do marzeń. Jeszcze kilka tygodni temu był jeszcze bardziej uradowany narodzinami Katarzyny i tej nocy byli razem, gdy około pierwszej ogarnął ich „bardzo czarny i gęsty dym”. Bomba zniszczył ich życie. Jedenastolatka Nadia i Caterina, która miała zaledwie 50 dni. Wiele domów zostało zniszczonych, a nawet Galeria Uffizi doznała poważnych uszkodzeń.
Masakra została wrobiona w ostrą reakcję mafijnego klanu Corleonesi z Toto Riina zastosowanie artykułu 41 bis, który przewiduje surowe więzienie i izolację członków mafii. Była to noc z 26 na 27 maja 1993 roku.