Każdy Włoch powyżej 50 roku życia (czyli powyżej 50 roku życia) mógł powiedzieć, co robił rano 16 marca 1978; tego dnia cały kraj był wstrząśnięty wiadomością o porwanie Aldo Moro.
KTO BYŁ?
Moro był prezesem Chrześcijańscy Demokraci (DC), największa włoska partia polityczna, która od okresu powojennego na stałe zasiada w ławach Rządu. Sam Moro został nominowany Premier Dobry pięciu dyrektorów (czyli rządy) w latach 1963-1976.
porwanie
o 9 rano 16 marca 1978 roku Prezydent Moro był w drodze na Uniwersytet La Sapienza w Rzymie. Tego samego ranka nowemu rządowi przewodniczył Giulio AndreottiPartner partyjny Moro, ale o innych poglądach politycznych.
Jednak przed przybyciem na studia samochód, którym podróżował Moro został przechwycony na polecenie od Czerwone Brygady (lub BR), skrajnie lewicowa grupa terrorystyczna którzy chcieli rozpocząć rewolucję poprzez walkę zbrojną.
Niektórzy członkowie Czerwonej Brygady, przebrani za stewardessy z Alitalii otworzył ogień do towarzyszących politykowi agentów, zabijając wszystkich, a po chwili prezydent DC został schwytany i przewieziony do tajnego schronienia. Tego dnia zginął marszałek Carabinieri Oreste Leonardistałe Dominik RicciBrygadier Francesco Zizzii agentów Raffaele Józzino I Julia Rivera.
Pomimo śledztwa i wysiłków wszystkich sił policyjnych porwanie trwało 55 dni, 9 maja, przy via Caetani (jeszcze w Rzymie) znaleziono martwe ciało Aldo Moro. Na pierwszym zdjęciu tego raportu możecie zobaczyć Moro na historycznym zdjęciu, uwięzionego w kryjówce BR, w której był więziony.
WCIĄŻ CIEMNA PRZYPADKA
Porwanie Moro to strona nadal jest zbyt ciemna współczesnej historii Włoch. Śledztwa i dochodzenia, które nastąpiły później, nigdy nie były w stanie odkryć całej prawdy, a wręcz przeciwnie, ujawniły kilka niejasnych elementów, które dotyczyły również ważnych osobistości włoskiej polityki.
W momencie porwania Moro zwrócił się do swojej Chrześcijańskiej Demokracji Włoska Partia Komunistycznadrugą co do wielkości partią w kraju i historycznym wrogiem DC, ale właściwie porwanie zakończyć do tej politycznej próby, która później przejdzie do historii jako historyczne zobowiązanie.