Kim są najważniejsze kobiety we włoskiej polityce? Wybraliśmy najsłynniejszych, tych, którzy pozostawili po sobie ślad i którzy jako pierwsi zajmowali ważne stanowiska w (do dziś) mocno męskim świecie.
Osiem najważniejszych kobiet we włoskiej polityce
Nilde Iotti (1920-1999)
Była prawdopodobnie „najważniejszą” wśród najważniejszych kobiet włoskiej polityki. Po ukończeniu studiów z literatury został nauczyciel, ale wkrótce porzucił zawód, aby poświęcić się polityce. Uczestniczyła w ruchu oporu przeciwko faszyzmowi i była bardzo aktywna w kilku bitwach o uznanie praw kobiet, aż została przewodniczącą Związku Kobiet Włoskich.
W 1946 wstąpił do Komisji 75 Izby Poselskiej, zespołu odpowiedzialnego za pisanie tekstów Konstytucji.
Od 1948 do 1999 roku była członkiem Izby, a w 1979 roku została pierwszą kobietą na stanowisku Prezesa Izby i pozostała tam przez trzy kadencje, od 1979 do 1992 roku.
Był symbolem pokolenia kobiet walczących o emancypację io kobiecą reprezentację w polityce.wtedy zdominowany wyłącznie przez mężczyzn.
Była pierwszą kobietą, która objęła stanowisko Marszałka Izby.
Kredyty: kontrast
Tina Anselmi (1927-2016)
Porzuciła też posadę nauczycielki w szkole podstawowej, aby całkowicie poświęcić się polityce w szeregach chadeków. Jego życie zmieniło się jednak na zawsze wiele lat wcześniej: w wieku 17 lat, jeszcze w szkole, nazi-faszyści zmusili ją i jej towarzyszy do oglądania powieszenia 30 więźniów i dlatego postanowił dołączyć do ruchu oporu, by walczyć z faszyzmem.
Była posłem na DC w latach 1968-1992 i 1976 została pierwszą kobietą pastorem (del Lavoro) historii Republiki. Była też dwukrotnie ministrem zdrowia.
Jako polityk zajmowała się głównie problemami kobiet: prawo równych szans jest jegoktóra służyła zbliżeniu kobiet do równych praw w świecie pracy.
Kredyty: kontrast
Lina Merlin (1887-1979)
Była działaczką partyzancką, antyfaszystką, orędowniczką praw kobiet, a także pierwszym włoskim senatorem. Studiowała literaturę francuską, a później została nauczycielką. Założyła Grupy Obrony Kobiet i Pomocy Ochotnikom na Rzecz Wolności, w które zaangażowało się około 60 000 kobiet i które przekształciły się w Związek Kobiet Włoskich. Uczestniczyli w pracach nad projektem Konstytucji: to ona poprosiła o wprowadzenie wyrażenia „bez różnicy płci” w art. 3.
Zaangażowanie polityczne Liny Merlin doprowadziło do zniesienia prostytucji, zniesienie dysproporcji między adoptowanymi a własnymi dziećmi oraz zniesienie „klauzuli pożegnalnej”co w umowach o pracę wymagało zwolnienia pracowników pozostających w związku małżeńskim.
Kredyty: kontrast
Emma Bonino (1948)
Jest jedną z najbardziej znanych Włoszek na świecie dzięki jej zaangażowanie na rzecz pokoju, praw człowieka i kobiet oraz samostanowienia narodów,. Odegrał fundamentalną rolę w kilku stowarzyszeniach na rzecz rozbrojenia, przeciwko karze śmierci (w tej sprawie został oddelegowany do ONZ dla Włoch) i przeciwko głodowi na świecie. W wieku 28 lat została wybrana na posła do Partii Radykalnej i pozostawał w Izbie przez długi czas w latach 70. i 80. XX wieku.
Była komisarzem europejskim w latach 1995-1999, ministrem handlu międzynarodowego i polityki europejskiej w 2006 oraz wiceprzewodniczącą Senatu w latach 2008-2013.
W 2013 roku premier Enrico Letta mianował ją ministrem spraw zagranicznych, które to stanowisko piastowała do lutego 2014 roku. W 2011 roku amerykański magazyn tygodnik umieścił ją na liście „150 kobiet, które poruszają świat”.
Kredyty: kontrast
Róża Bindi (1951)
Była długoletnią badaczką uniwersytecką w zakresie prawa administracyjnego i działaczką Akcji Katolickiej, zanim weszła do polityki, wstąpiła do chadecji w 1989 roku. W tym samym roku została wybrana do Parlamentu Europejskiego.
Od 1996 do 2000 było Minister Zdrowia i od 2006 do 2008 Minister Polityki Rodzinnej. W 2008 roku została wiceprezesem Izby Deputowanych. Zawsze za utworzeniem nowej, jednolitej partii centrolewicowej, jest jednym z najbardziej zagorzałych promotorów narodzin Partii Demokratycznejktórego został prezesem w 2009 roku.
Jego nazwisko jest powiązane z rachunkiem DICO, napisany w celu zagwarantowania praw i obowiązków nieżonatych konkubentów. Za ten projekt otrzymał wiele krytyki ze strony katolickiego świata.
Kredyty: kontrast
Maria Elisabetta Alberti Casellati (1946)
Córka partyzanta, który walczył podczas ruchu oporu, Maria Elisabetta Casellati była prawnikiem i badaczem uniwersyteckim, zanim zwróciła się do polityki w 1994 roku, ubiegając się o Forza Italia.
Od tego roku Casellatti rozpoczęła karierę polityczną jako senator Republiki Włoskiej, osobiście wspierając wiele konserwatywnych stanowisk zarówno w dziedzinie gospodarczej, jak i w dziedzinie praw obywatelskich. Nie.w marcu 2018 roku jako pierwsza kobieta objęła stanowisko prezesa Senat, formalnie druga najważniejsza w kraju, po Prezydencie RP.
Kredyty: Getty Images
Wirginia Raggi (1978)
Z 770 500 głosami zebranymi w 2016 roku, nie tylko był najczęściej wybieranym burmistrzem w historii Rzymuale również pierwszy burmistrz stolicy. Raggi należała (i nadal należy) do Ruchu Pięciu Gwiazd, partii założonej przez Beppe Grillo, która przed 2016 rokiem nigdy nie wygrała wyborów w dużym mieście. W poprzedniej kadencji była radną.
Przed ukończeniem studiów prawniczych Raggi była również nianią, gospodynią domową i wolontariuszką w hodowli. W swojej kampanii wyborczej obiecał przywrócić Rzymowi legalność, inwestując w przejrzystość administracji, sprawność transportu publicznego, równość szans i ochrona środowiska”. Jednak w 2021 r. jego współobywatele nie odnowili swojego zaufania, wybierając Roberto Gualtieri.
Kredyty: kontrast
Giorgia Meloni (1977)
Od nieokiełznanego młodego polityka po lidera partii aspirującej do rządzenia Włochami. Giorgia Meloni pasjonuje się polityką od najmłodszych lat, dołączając do młodzieżowego frontu Włoskiego Ruchu Społecznego (MSI) w wieku 15 lat, partii założonej przez Giorgio Almirante i bardzo bliskiej kręgom radykalnej prawicy.
Po ukończeniu studiów Meloni postanawia poświęcić się na pełny etat rzymskiemu życiu politycznemu, aktywnie uczestnicząc w perypetiach najpierw wspomnianego MSI, a następnie A.Sojusz Narodowy, partia zrodzona z popiołów postfaszystowskiego ruchu społecznego. W 1998 r. wstąpił do rzymskiej rady miejskiej, zostaje Minister ds. Młodzieży w 2008 r. w czwartym rządzie kierowanym przez Silvio Berlusconiego. W 2012 roku, po początkowym członkostwie w Popolo delle Libertà, wraz z Guido Crosetto i Ignazio La Russa założył bracia z Włochszybko stając się najbardziej reprezentatywnym liderem i prowadząc partię do szybkiego wzrostu konsensusu.
U progu wrześniowych wyborów 2022 tylko stanowiska premiera i prezydenta RP nigdy nie zostały obsadzone przez kobietę. Co przyniesie nam przyszłość?
*źródła: Encyklopedia Treccani i Corriere della Sera