Czym jest odruch warunkowy?

Dlaczego, gdy słyszymy odgłos lejącej się wody, jest bardzo prawdopodobne, że kilka chwil później mamy ochotę na sikanie? To klasyczny przypadek Odruch warunkowy, to jest mimowolna reakcja fizyczna indukowana na bodziec zewnętrzny, który go aktywuje. Ale jakie „warunki” to zachowanie? Aby w pełni zrozumieć to zjawisko, musimy porozmawiać o ważnym rosyjskim uczonym… I jego psach!

PSY PAVLOV

Odkrywcą mechanizmu odruchu warunkowego był Rosjanin Iwan Pietrowicz Pawłow (1849-1936), lekarz i etolog, który na przełomie XIX i XX wieku przeprowadził ważne badania dotyczące trawienia, które nadal stanowią fundamentalną podstawę naszej wiedzy na ten temat. Badania te nie tylko przyniosły Pawłowowi Nagrodę Nobla w dziedzinie medycyny w 1904 roku, ale także pozwoliły naukowcowi zaobserwować i udowodnić istnienie reakcje fizjologiczne (tj. związanych z funkcjonowaniem organizmu), które zostały „aktywowane” po kondycjonowanie zewnętrzne.

Ale co to wszystko znaczy? Aby to zrozumieć, możemy rozważyć słynne eksperymentować które uczony przeprowadził przy pomocy niektórych psy (który przeszedł do historii jako „psy Pawłowa”).

Odruch warunkowy
Diorama przedstawiająca jednego z psów Pawłowa zaprzężonego w narzędzia do sprawdzania wydzielania śliny.
Kredyty: Shutterstock

  • Wszystko zaczyna się od głodnego psa i dzwonka. Ten dźwięk dla psa to neutralny bodziec, bez szczególnego znaczenia lub znaczenia.
  • Kiedy jednak zaczyna się eksperyment, dzwonek dzwoni tuż przed podaniem psu miski smacznego jedzenia. Ta miska wydziela smaczny zapach, który wyzwala normalną reakcję fizjologiczną: pies jest rzeczywiście chciwy, automatycznie zaczyna się ślinić. W tym momencie zwierzę może wypełnić swój brzuch.
  • Eksperyment jest kontynuowany w czasie, powtarzając ten sam schemat, z dźwiękiem dzwonka poprzedzającym wyświetlenie jedzenia dla dziecka, a następnie bardzo upragnionego posiłku.
  • Po wielu powtórzeniach Pawłow zauważa, że ​​pies, słysząc dźwięk dzwonka, zaczyna się ślinić nawet bez pokazywania mu miski Pełny jedzenia!

Ale jak to jest możliwe?

TAM WYJAŚNIENIE

Po okresie powtarzania sekwencji dzwon-pokarm-ślina, dzwonienie dzwonka przestało być bodźcem neutralnym, ale stało się aktywny bodziec. Pies jest w rzeczywistości indukowany (a właściwie uwarunkowany!) przez powtarzające się sytuacje kojarzyć dźwięk dzwonka do drzwi z nieodpartym zapachem jedzenia, reaguje mimowolnie na Twój dotyk, tak jakbyś naprawdę powąchał jedzenie dla dziecka.

Ten „odruch warunkowy” (zwany również Odruch Pawłowa) znajduje się również w nas, ludziach. Wróćmy do początkowego przykładu sikania: my ludzie Zachodu jesteśmy przyzwyczajeni do sikania w łazience, gdzie po zaspokojeniu potrzeby „ciągniemy wodę” rozładować się. Powstały hałas może się wtedy skończyć skojarzyć się mimowolnie do sytuacji, w której sikamy. Wynik? Ilekroć usłyszymy wyraźny dźwięk strumienia wody, być może będziemy musieli biec do najbliższej łazienki!

Dodaj komentarz